MİRO(Joan)

İspanyol ressam ve heykelci (Barcelona 1893- Palma Mallorca 1983 ) İlk resimlerinde fovizmin, daha sonra da kübizmin etkisi görülür, daha 1918’de özellikle bir katalan köyü olan Montroig’den esinlenen manzaralarında ayrıntılara girerek, naif sayılabilecek bir kesinliğin yanı sıra, düzenleme ve renk bakımından gerçek üstçülüğü haber veren resimlerine özgürlüğünü kanıtladı( Çiftlik, 1921-22, özel kol.) 1920’den itibaren gerçek üstücülerle ilişki kurdu. 1924’ten sonra grubun toplantı ve sergilerine katıldı, bu dönemde resmi şiirsel bir düşselliğe doğru gelişti ve dış dünyadan seçtiği öğeleri değişime uğratarak birer plastik işaret durumuna getirmeye başladı. ( Sürülmüş toprak, 1923-24, Guggenheim Museum, New York), Gerçek üstcülügün önde gelen bir ressamı olarak (Arlecchino karnavalı, 1924-25, Albright-Knox Art Gallery, Buffalo) otomatizm doğrultusunda alabildiğine yeni ve beklenmedik biçimler ve renkler yarattı ( Bir kuşa taş atan adam, 1926 Museum of Modern Art, New York); buna en iyi örnek 1928’de yaptığı üç Hollanda ev içi görünümleridir.Daha sonra yeni teknikler denemeye başladı. (asamblaj, kolaj, tahta üzerine resimler, gravür, heykel vb.) ancak faşizmin ve savaşın şiddetlenmesiyle birlikte yapıtlarında dramatik bir hava Yıldızlar ( guvaş 1940-41) adlı tablosunda aşamaya çalıştığı bir tedirginlik belirdi.

Savaştan sonra Miro, kadın, kuş, yıldızlar ve gece motifleriyle sayısız çeşitlemeler yaratarak kendi göstergeler sistemini genişletti. Artigas ile seramikler ( Kuşlu balkabağı, 1956 Maeght galerisi, Paris ), gravürler, genellikle bulup topladığı ( Rüzgar saati, 1967, özel kol. ), bazen de boyadığı eşyaları ( Kaçan genç kız, 1968), kullanarak heykeller yaptı. Bunların yanı sıra büyük boy duvar dekorları ( Paris’teki Unesco merkezi için seramik duvarlar [Güneş ve Ay], 1957-58; Barcelona havaalanı için dekorlar, 1970 vb ), Maeght vakfı’na Saint-Paul de Vence parkı için bir heykel dizisi (1964 ve 1968), mozaikler ( Barcelona Rambla’sı, 1976) ve duvar halıları gerçekleştirdi. Birtakım siyah göstergeler ve canlı renkler kullanarak daha serbest bir biçim de çizdiği tuvallerinden başka büyük boy tablolara da çalıştı. ( Mavi I, I ve III adlı monokromlar, 1961; Ölüme mahkum edilmiş adamın umudu adlı üç kanatlı 1974) ve 1973’te “ yanık tuvaller” ve “Sobreteixim”; ler (renklendirilmiş ham yünlerle çeşitli dokumanlar ) yaptı. Böylece anıtsal sanat kaygısı gitgide daha ağır bastı ( özellikle la Defense mahallesi için tasarladığı polyesterden heykeller dizisi, 1978), ama gene de olağanüstüne duyduğu yakınlıktan ve bu alandaki yaratıcılığından hiçbir şey kaybetmedi. 1976’da Barcelona’da mimar J-L Sert inşa ettiği Fundacio Joan Miro ( Çağdaş sanat incelemeleri merkezi ) açıldı Sanatçının pek çok konuşması ve notları yayımlandı

Özel Arama