Karakalem, füzen, pastel, suluboya ve yağlıboyayla gerçekleştirdiği natürmort
ve manzara
resmi türündeki yapıtları,çeşitli koleksiyonlara (özellikle
Ankara’daki Milli Kütüphane) dağılmış
olan Hoca Ali Rıza’nın doğaya
tutkun bir derviş eğilimiyle çizdiği resimleri, Osmanlılık ile
çağdaşlık arası bir estetiği akla getirir: Yapıtlarında bütün çağdaşlığına
karşın, “eski”liğin kapalı
simgeleri saklı gibidir. Doğa tutkusunun,
inceleme ve gözlem yeteneğinin, bir resim için
taşıyacağı değeri, sürekli biçimde vurgulamak istemiş, ama bunu, Batılı bir sanat öğreticisinin
alışılmış yöntemleriyle değil, bir Türk eğiticisinin gelenekten
süzerek arıttığı, İstanbul’un
doğasıyla bütünleştirdiği ahlak ve düşünce felsefesiyle, alçakgönüllü bir biçimde yapmıştır. Bu
nedenle resimlerinde yeterince dengeli ve ölçülü davranmayı yeğlemiş, deseninin
ince çizgileri,
kâğıt üstünde okşayıcı bir etki bırakmıştır. Bu açıdan bakıldığında, sanatının genel niteliğini
kazandıran değerlerin öncüsü
olduğu söylenebilir.

Hoca Alı RIza – Çınar Altında

Hoca Alı RIza – Fenerli Sokak

Hoca Alı RIza – İftar Sofrası

Hoca Alı RIza – Kız Kulesi

Hoca Alı RIza – Peyzaj

Zaten bu temaları hayata geçirmek için başka türlü bir
yaşam tarzı düşünülemez. Çoğu sanatçının aksine ömrünü saraylarda
meşhur iş adamlarıyla, yada zengin tabakaya adamamış, hep hayatın
izlerini bırakmıştır resimlerinde.

Halkla içine yaşamıştır.
Karakalem suluboya tekniğine ağırlık vermiştir. Yaşamı boyunca çok
hızlı tempoda çalışmıştır.1930 yılında İstanbul da ölmüştür.
Birçok sanatçıda gördüğümüz gibi Hoca Ali Rıza nın da hayatı dönüm
noktalarıyla doludur.

Bunlardan bazıları gençliğinde seramik ve porselenle
sanatıyla haşır neşir olması Fausto Zonaro ile tanışması gibi. Bu dönüm
noktaları onu hep resme doğru itmiş ve içindeki sanatçı ruhunu eserlerine
katmasında çok büyük katkısı olmuştur.

Ressamlıktanda öte herşeyden önce
bir Türk Vatandaşı olarak kendisiyle gurur duyuyoruz, rahmetle anıyoruz.